Dolapta Duran Tahin Bozulur mu?
Bir Anın Hissiyatı ve Küçük İhtimallerin Peşinden Giden Bir Günlük Yazısı
Kayseri’nin soğuk bir akşamıydı; rüzgar, dışarıda penceremi titretirken, içimde bir tuhaflık vardı. Dün gece otururken mutfakta fark ettiğim o şey—dolapta bekleyen tahin—bugün beni derinden düşündürmüştü. Bir kutu tahin. Herkesin kolayca geçip gittiği, öylesine sıradan bir şey. Ama işte ben, her zaman olduğu gibi, sıradanlığın arkasında bir anlam arayan biriyim. O tahin, bana bir şeyler anlatacaktı. Fakat tahinin bozulup bozulmadığını sorgulamak bu kadar mı derin olurdu?
Tahinin İçinde Kaybolan Zaman
Saat akşamın onunu geçiyordu. Havanın kararmasıyla birlikte evin sessizliği biraz daha yoğunlaştı. Havanın içindeki o soğukluk bile, sıcak bir şeylere olan özlemi arttırıyordu. Mutfak masasında otururken, gözlerim dolabın üst rafına kaydı. Orada, bir kenarda duran tahini gördüm. Birkaç ay önce, biraz keyifle almıştım. Bir arkadaşım bana “Tahinli yoğurt yap, bayılırsın!” demişti. Hemen aldım, ama hiç kullanmadım. Çoğu zaman olduğu gibi, mutfakta unutulmuş bir eşya olacaktı. Ama işte o gün… o gün tahin, bana çok farklı bir şey ifade etmeye başladı.
Sana çok normal bir soru soracağım: “Dolapta duran tahin bozulur mu?” İnan bana, bu soru o kadar basit gözükse de, beynimde adeta yankılandı. Bu kadar basit bir şey bile insanı düşündürebilir mi? Bir tahin kavanozu, içindeki zamanla nasıl değişir? Zaman, tahinin bozulmasına neden olur muydu? Yoksa zaman, ona yeni bir tat katıp, olgunlaştırır mıydı?
Aslında bütün gün bu soruya cevap aradım. Çünkü bazen, ne kadar önemsiz görünse de, aslında cevapsız kalan bir soru, insanın ruhunu meşgul eder. İşte o tahin de bana tam böyle hissettirdi. O kadar basit bir şeyin içinde, zamanın getirdiği anlamı anlamaya çalışıyordum.
Küçük Bir Karar, Büyük Bir Değişim
Biraz daha düşünmeye başladım. Tahinin tadı, belki de geçmişin hatıralarına yerleşmişti. Yani bu kutu, sadece bir kutu değildi. Herkesin dolabında olan, görmezden gelinen bir şey değildi. O tahin, benim geçmişime bir hatırlatmaydı. Bir zamanlar sevdiğim bir tat, yıllar sonra bir kez daha hayatıma girecek miydi?
Biraz daha düşünürken, kendimi çocukken mutfakta annemin yanında otururken hatırladım. Annem, tahini ve pekmezi karıştırır, bana tatlı yapardı. O zamanlar, tahinli pekmez bana sadece tatlı bir anı değil, güvenin de sembolüydü. O tat, annemin ellerinden çıkıyordu. Şimdi o günleri hatırladıkça, tahin bana yalnızca bir yiyecek değil, aynı zamanda bir yaşamın, bir dönemin hatırlatmasıydı.
O tahin kutusunun bozulup bozulmadığını sorgularken, belki de başka bir şeyin bozulup bozulmadığını düşünüyordum. Zamanla insanlar, ilişkiler, hisler bozulur mu? Ya da bir şeyin değerini kaybetmesi, o şeyin gerçekten bozulması mı demekti?
Gözlerim tekrar tahine kaydı. Kapağını açıp kokladım. Hiçbir bozulmuşluk belirtisi yoktu. O an, çok basit bir şeyin, çok karmaşık bir hale gelmesine tanık oldum. Tahin, tıpkı hayat gibi, dışarıdan bakıldığında sıradan olabilir ama içine girdiğinizde, bir sürü gizem barındırıyordu.
Umut ve Hayal Kırıklığı
Ama ya o kutu bozulmuş olsaydı? O zaman ne olacaktı? Belki de hiçbir şey. Ama belki de tahin, zamanın ve kaybolan yılların bir yansımasıydı. Kötü bir şeyin göstergesi mi? Hayal kırıklığına uğramış bir gelecek miydi?
Bir yandan da, “Ya bozulmamışsa?” diyordum. İçinde hâlâ o eski tatlar, o eski anlamlar var mıydı? Yani, yıllar sonra bir şeyin yeniden değerini kazanması, ona umut bırakması ne kadar mümkün olabilirdi? Bozulmuş gibi görünen her şeyin, aslında yeniden kullanılabilir olduğunu anlamak ne kadar zor olabilir? Tahinin içinde kaybolmuş olan zamanı tekrar bulabilir miydim?
Gözlerimi tekrar açtım ve tahinin kapağını açıp içini gördüm. Sonra, bir anda kalbimde bir umut ışığı belirdi. Belki de her şey zamanla bozulmaz, belki de zaman sadece her şeyin kendini yeniden keşfetmesi için bir fırsattı. O an, dolaptaki tahin, bana geçmişimi hatırlatırken, aynı zamanda geleceğe dair bir umut ışığı yaktı.
Sonuç
Evet, dolapta duran tahin bozulur mu? Bozulmuş olabilir mi? Aslında kim bilir, zaman geçtikçe ne kadar çok şeyin bozulduğuna tanık oluyorum. Ama tahinin bozulup bozulmadığını sorgularken, belki de hayatta her şeyin zamanla ne kadar olgunlaştığını anlamaya çalışıyordum.
Belki bir kutu tahin bozulmaz, belki yıllar sonra, geçmişin hatıraları, sevdiklerimizin kokusu, o anki duygularımız hâlâ taze kalır. Ve belki de tahin gibi basit şeyler, bizim için en değerli anları taşır. Yani dolapta duran tahin, sadece bir tat değil; o küçük kutu, bizi geçmişle, gelecekle, umutla buluşturan bir anıydı. Ve ben, o tahinin içinde kaybolarak, hayatın içindeki tüm küçük şeylerin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha fark ettim.